Hunt: Showdown 1896 – The Penitent (PC Steam Κωδικός - Global)

Άμεση παράδοση: Hunt: Showdown 1896 – The Penitent DLC (Κωδικός για PC Steam / Παγκόσμια) Κωδικός παιχνιδιού

Αυτό το DLC περιέχει έναν Κυνηγό, δύο Όπλα και ένα Αναλώσιμο:
- Ο Μετανοημένος (Κυνηγός)
- Delirium (Rival 78)
- Η Μάστιγα (Αξιωματικός Μαχητής)
- Ψεύτικο Μυστήριο (Regeneration Shot)

Ο Penitent

, ο Damien Yedaiah, έθαψε το παρελθόν του κάτω από τις αμέτρητες ουλές του, με τον πόνο να τον βοηθά να σιωπήσει τους δαίμονές του. Όμως, καθώς το σώμα του κατέρρεε και το μυαλό του υπέκυπτε, βρήκε τη σωτηρία στο αίμα και τον πόνο των άλλων.


False Sacrament

Ο Ντάμιεν Γιεντάια γνώριζε μόνο έναν τρόπο για να βρει γαλήνη: τον πόνο. Όμως η ανάγκη του ήταν πολύ μεγάλη για να την αντέξει το σώμα του, και έτσι παρασκεύασε αυτό το Regeneration Shot για να διατηρήσει το σώμα του άθικτο, ώστε το μυαλό του να μπορεί να απολαύσει τη γλυκιά απόδραση της αυτομαστίγωσης.


«Delirium»

Βαθιά μέσα στις κρύπτες κάτω από την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου Σεραφείμ, ο Ντάμιεν Γιεντάια αναζήτησε τη γλυκιά αγκαλιά της αγωνίας – παρηγοριά και τιμωρία για ό,τι είχε κάνει στη δική του οικογένεια με αυτό το «Caldwell Rival 78». Όταν όμως οι δαίμονές του επέστρεψαν, δεν είχε άλλη επιλογή από το να ξεθάψει ξανά το «Delirium».


Το Μαστίγιο

Όταν το σώμα του αντιστάθηκε στον πόνο, ο Ντάμιεν Γιεδαϊά κατέφυγε σε ασυνήθιστες μεθόδους για να κρατήσει τους δαίμονές του σε απόσταση. Στόλισε τη λαβή αυτού του Nagant M1895 Officer Brawler με συρματοπλέγματα, ώστε να μπορεί να απολαύσει τον ίδιο πόνο που συνήθιζε να προκαλεί στα θύματά του.


Σαν κυνηγόσκυλο που δοκιμάζει για πρώτη φορά φρέσκο κρέας, ο Ντάμιεν Γιεντάια έγινε εμμονικός με τον πόνο, όταν η γλυκιά αφή του μαστιγίου του του χάρισε τη σωτηρία και τη συγχώρεση που αναζητούσε για χρόνια. Στη ζεστή του αγκαλιά, ο πόνος βοήθησε τον Ντάμιεν να πολεμήσει τις τύψεις του και να συντρίψει τις αναμνήσεις του – μια ευλογία που του χάρισε ο ίδιος ο Κύριος. Όμως, καθώς τα χρόνια περνούσαν, τα σημάδια του – μαρτυρίες της αυταρχικής αφοσίωσής του – αυξήθηκαν. Πληγές που έβγαζαν πύον απλώνονταν σε όλο το σώμα του σαν τεράστια βουνά, θάβοντας τα νεύρα του βαθιά κάτω από παχιά στρώματα εφελκίδων και ουλών, και μια μέρα, το σώμα του μουδιάστηκε, και ο πόνος, ο οδηγός του προς τη σωτηρία, τον εγκατέλειψε.
Κάθε κύμα πόνου είχε συνοδευτεί από ιδρώτα, αίμα και τα δυσαρμονικά του βογκητά που κρατούσαν τους δαίμονές του σε απόσταση, αλλά εκείνη τη νύχτα το μαστίγιό του έσκασε στον αέρα χωρίς αποτέλεσμα. Το φως ενός κεριού, πολύ αδύναμο για να φωτίσει ακόμη και το κερί από κάτω, τρεμόπαιξε μία φορά, μετά δύο φορές, καθώς το μαστίγιο ανέβαινε και κατέβαινε, ξεσκίζοντας δέρμα και σάρκα, χωρίς όμως να προκαλεί πόνο παρά μόνο απογοήτευση. Οι σκιές χόρευαν με το τρεμοπαίγνιο του φωτός σαν να γιόρταζαν την άφιξή τους, και οι δαίμονες, ουρλιάζοντας πιο δυνατά από ποτέ, υποδέχτηκαν τον Ντάμιεν με χλευασμό.

Ένα αγωνιώδες βογκητό αντήχησε στο ιερό του, μια κρύπτη κρυμμένη κάτω από την Εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου Σεραφείμ, και ο Ντάμιεν έτρεμε από απελπισία καθώς οι δαίμονές του επανεμφανίζονταν. Κυριευμένος από την ανάγκη να ξεφύγει από τον πόνο, έκανε ό,τι έπρεπε για να τους σιωπήσει, τυλίγοντας τα μέρη του σώματός του που δεν είχαν αγγίξει το μαστίγιο με συρματόπλεγμα. Αλλά δεν ήταν αρκετό. Σε απόγνωση, έγδαρε το ίδιο του το πρόσωπο και το έκρυψε πίσω από έναν υφασμάτινο σάκο βουτηγμένο σε αλάτι. Όμως η έκσταση ήταν προσωρινή. Το φως του κεριού έσβησε, και μαζί του, η ελπίδα. Στεκόταν στο σκοτάδι, περιτριγυρισμένος από το παρελθόν του, καθώς οι αναμνήσεις έλαμπαν μπροστά στα μάτια του: η γυναίκα του, με το στήθος της ανοιχτό, το πρόσωπο της διαμελισμένο και τα χέρια της δεμένα με τα ίδια της τα έντερα – τα μάτια της καρφωμένα πάνω του, σαν να ικέτευε για έλεος που δεν θα ερχόταν ποτέ. Πίσω της, ο γιος του, με τα άκρα αποκομμένα από τις αρθρώσεις, το καθένα καρφωμένο σε έναν μεγάλο σταυρό και πρόχειρα ραμμένο, σχηματίζοντας ένα γλυπτό από σάρκα, και ο Ντάμιεν να κρατά το κυνηγετικό όπλο που αργότερα ονόμασε «Delirium», ως υπενθύμιση των αμαρτιών του.

Και μέσα από τη φρενίτιδα των εικόνων, μια φωνή μιλούσε για ειρήνη, μια υπόσχεση πολύ δελεαστική για να της αντισταθεί. Με το «The Scourge» στο χέρι του, που ακόμα στάζει το ίδιο του το αίμα, έκανε το πρώτο του βήμα μέσα στο υποκατάστημα της AHA στη Λουιζιάνα, και οι φωνές, τώρα αρμονικές, τον καλωσόρισαν στο «Hunt».